مادر بودنم را می‌اندیشم نه پیروی

اینکه آدم بتونه وضعیت تعادلی رو بین مادر بودن و زن بودن -انسان بودن حفظ کنه اصولن ثابت شده چندان کار راحتی نیست و از عهده‌ی خیلی ها خارج ه.

من نمیدونم که در این احساس تنها هستم یا مادران دیگه ای هم هستند که با من همدرد یا نه هم احساس اند اما این رو مطمینم که نوشتن و حرف زدن از اون چیزی که میخوام بگم جراتی یا شاید جسارتی میخواد که کمتر دیدم کسی داشته باشدش. و همه‌ش هم برمیگرده به ترس از متهم شدن به بدمادری!
اینکه مادر هم در درجه اول انسان ه و مثل بقیه مخلوقات دنیا دچار احساسات خودخواهانه البته نه به معنی منفی بلکه به معنی خواستن خود و اهمیت دادن به خودش در درجه‌ی اول.
میدونم که طرفداران حقوق زنان از اینکه زن در درجه اول انسان ه زیاد میگند اما اینکه همون فعالان محترم، مادر بشند و بعد این حرفها رو بزنند چیزی هست که راستش من خیلی کم دیدم و شنیدم.
میخوام بگم مادر بودن یه قسمت بزرگش برمیگرده به غریزه که همه موجودات عالم کم و بیش اون رو در ذات خودشون دارند. شاید این غریزه با اولین تکون بچه توی شکم یا دیدن صورتش برای اولین بار یا حتی زودتر از اون وقت آگاهی از بارداری بیدار میشه و با بزرگتر شدن مادری پا به پای بزرگ کردن فرزند، رشد میکنه.
اما قسمت دیگه ای از مادری هم نقشی هست که سنت و جامعه به صورت یه وظیفه و بار اضافی بر وجدان زن قرار میده. وظیفه ای که با اینکه مادران زیادی با خاموشی و حتی گاهی با لبخند و اعلام رضایت کامل انجامش میدند؛ اما همین وظیفه وقتی از طرف زنی با آگاهی یا به سهو نادیده گرفته میشه به صورت یه عذاب وجدان برای خودش و چوبی از طرف دیگران برای شرمسار کردن مادر درمیاد.

من در مورد جوامع دیگه خیلی اطلاعی ندارم اما حداقل چیزی که دارم در بین مادران ایرانی میبینم این هست که با تمام تلاش و در نهایت نمایش رضایتمندی سعی در انجام این وظیفه دارند و فکر میکنند اگر به اندازه تار مویی ابراز ناراحتی، خستگی یا هر نارضایتی دیگه ای بکنند و یا حتی جایی خودشون و نیازهاشون رو در درجه اول اهمیت قرار بدند متهم به مادربدبودن میشند.
به نظرم جایی این قاب زیبای مادری و اینکه بهشت زیر پای مادران است و اختصاص دادن صفات ملکوتی و مقدس به مادر باید بشکنه.چون اعتقادم بر این ه که کاری که با خلوص تمام انجام نشه و قرار باشه مشکلات و دردها پشت یه نقاب گول زننده‌ی رضایتمندی قایم بشه اونوقت ه که کارمون که همون تربیت درست هست حتمن ایراد پیدا میکنه.
من نمیتونم قبول کنم که وقتی قرار میذاریم که تایید دیگرانی که همون نقش سنتی مادر رو میبینند برامون از خود مادر بودن مهم تره، بتونیم مادران خوبی برای فرزندانمون باشیم.

حالا همه‌ی اینها رو نوشتم برای اینکه بگم تصمیم گرفتم هیچ وقت خودم رو بابت خودم بودن و بعد مادر بودن سرزنش نکنم. چون مطمینم اگر بخوام به سبک خیلی از مادرها باشم و نه اینکه نتیجه ای نمیگیرم بلکه توان ذاتیم رو هم که هزار بار از نقش سنتی مادرانه نیرومند تره دچار فرسایش میکنم.

در نهایت اینکه تصمیم دارم مادر پسرم باشم اونطور که در توانم هست و اونطور که با قلب و روحم احساسش میکنم چون این رو فهمیدم که هیچ کسی و هیچ قانون و سنت و عرفی در دنیا نیست که مادری من رو بفهمه و بتونه اون رو در چهارچوب قرار بده و مطمینم که احساسم از همه‌ی اون قوانین کاملتر و مطمین تره.



پ.ن:این رو خیلی وقت پیش نوشته بودم. الان خواستم ادیتش کنم دیدم از احساس اون موقع که این رو نوشتم خیلی دورم شدم(فکرم عوض نشده بلکه اون حس رو موقع نوشتنش ندارم) و بهتره با احساس همون موقع بذارمش باشه. فکر کردم شاید برای بعضی ها برخورنده به نظر بیاد. اما بیشتر یه جور فکر کردن با صدای بلنده نه انتقاد از دیگران.
باید اینجا رو از وضعیت تنبلی در می آوردم.

با مهر

میدونم که باید زودتر از اینها اینجا رو آپدیت میکردم و میدونم کار درستی نبود نگران کردن دوستانم اما

اون روزی که اون پست رو نوشتم مستاصل تر از اینی بودم که بخوام خودم رو کنترل کنم. متاسفانه یا نه خوشبختانه برای من که جز اینجا جایی نبود تا اون حرفها رو بزنم.
نوشته بودم که اومدم خونه تا وسایل ببرم. وقتی اومدم تو یه دفعه اون فضای خالی از خنده های سام دیوانه ام کرد. مدتی هم هست که قدرت گریه کردن رو از دست دادم و این شد که اومدم و نوشتم از دردی که بیخ گلوم رو گرفته بود.
اینکه چی شده بود رو مینویسم سر فرصت. شاید برای اینکه وظیفه میدونم وقتی دیگران رو نگران میکنم توضیح ماوقع بدم یا شاید برای اینکه بارش رو از خاطرم کم کنم. اما الان خسته تر از اونی هستم که بتونم کلمات رو توی نوشتنم مرتب کنم.
شاید از لابه لای همین چند خط هم آشفتگیم معلوم باشه. من از ضعیف بودن بدم میاد.به جرات میگم اینجا تنها جایی هست که گاهی میتونم راحت ناتوانایی هام رو بیان کنم بدون اینکه نگران داوری بقیه باشم. بماند.

حالا به خودم گفتم اگه برای رفع نگرانی دوستانم ننویسم به شکلی بی معرفتی کردم.

سام بهتره. بعد از سه روز بیماری شدید و شش روزی بستری توی بیمارستان بالاخره شنبه برگشتیم خونه. الان هم مشغولی گذروندن دوره نقاهت توی خونه است. من هم درس و کار رو بوسیدم گذاشتم برای وقت گل نی! به این فکر میکنم که مگه چیزی مهمتر از سلامتی پسرم هست و اونوقت از شر عذاب وجدان کاری و درسیم راحت میشم.

دوستان خوبم آدمهای مهربونی که دیده و ندیده این همه مهر رو به من سام ارزونی کردید؛ نمیدونم با چه کلمه و جمله ای از این همه محبتی که به ما داشتید تشکر کنم. فقط این رو میتونم بگم که دلم به گرمای مهرتون گرم ه و از ته دلم خوشحالم که دوستانی چون شما دارم.

ممنونم...

Virus

خودم رو نگه میدارم. سعی میکنم مقاوم باشم سعی میکنم همونجوری که همیشه از یه مادر خوب انتظار داشتم رفتار کنم. سرسخت، جدی نه کسی که با بادی میشکنه اما دیدن جای انگشتهای کوچولوش که احتمالن از همون روز باقی مونده همه مقاومتم رو میگیره.
به خودم میگم حتمن بازیش روی میز نیمه مونده به امید برگشتن و تموم کردنش.
به عکس روی مونتیور نگاه میکنم و یاد صبح روزی که هنوز اون ویروس لعنتی خودش رو نشون نداده بود میفتم که چقدر شاد بود و چقدر خوش گذشت.
حالا پسرمون بی حال با لپهای آب رفته و یه صورت کوچولو شده روی تخت بیمارستان خوابیده و درحالی که بابایی ش دارهع سعی میکنه ماسک اکسیژنش رو روی بینیش نگه داره. من هم سرگردون اومدم خونه تا کمبود وسایل رو جمع کنم و باز راهی بیمارستان بشم.
منی که با دیدن ضعف یه بچه یا حتی دیدن یه سرم به دست یه بچه تا ساعتها برای مظلومیتش گریه میکردم حالا انقدر مقاوم شدم که وقتی پسرم از اون همه لوله و سیم و سرمی که بهش وصله کلافه میشه و گریه میکنه آروم بغلش میکنم تا شاید بتونه کمی بیشتر بخوابه.
میدونم تنها چیزی که سرپا نگهم میداره دیدن مریضهای کوچولویی هست که تو همون بخش اطفال بیمارستان بستری هستند و دیدن نگاه بی نور والدینشون ه که میدونند امیدی به بهبودی نیست.
باز هم خوشحالم که این دوره که بگذره باز سر و صدای پسرک همه خونه رو پر میکنه فقط باید تا اون موقع خودم رو نبازم.

کامنت دونی رو بستم چون حوصله ی جولون آدمهای مریض رو ندارم.

روز آدم‌ها

امروز روز دیدن آدمهاست.
صبح اول وقت تو اتاق کپی دیدن یکی از استادها و منشیش که خیلی وقت ه ندیدمشون و خوش و بش کردن باهاشون.

در کریدور اتاق استادها برمیخورم به یکی از خونگرمترین پسر از همگروهی های قدیمی که با همکارهای جدیدش اومدند بازدید لب. این شی‌باتا از معدود ژاپنی‌هایی هست که هر وقت دانشگاه بود تا مدتها با هم حرف میزدیم و اصولن حرفی برای گفتن به هم‌دیگه داشتیم.

و بعد از ظهر با یکی از کاردرست ترین بلاگرهای ایرانی و شوهرش قرار دارم. و این اولین باری هست که یکی از بلاگرها به شهر ما میاد که باعث شده حسابی هیجان زده باشم.

پ.ن: شوشو زنگ میزنه و میگه ساعت1 وقت عمل سرپایی چشم گرفته. اینجا باید بگم اوه مای گاد یا یا خدا مگه میشه به این سرعت؟ صبح بری و عصرش وقت بهت بدند؟ قابل توجه اینکه شوهر ما دو هفته به علت درد سیاتیک استراحت مطلق ه و بستری در خونه.

پ.ن دوم: هنوز رگه های فمینیستی من فعال ه و هنوز دردم میگیره از شنیدن و خوندن هر چند که به خاطر اینکه احساس میکنم از این راه دور هیچ کار مفیدی انجام نمیتونم بدم و خودم رو کشیدم کنار اما دلیل نمیشه بعضی وقتها دچارش نشم.
اگه براتون مهم ه این رو بخونید. نخواستید هم ولش کنید برید یه جای دیگه.

این ها همون چیزهایی هست که گاهی سانسورشون میکنم. حقیقتی که سعی در انکارش دارم.

...

1.--------------------------------------------------
----------------------------------------------------
----------------------------------
-------------------------------------------...

2.اینها حرفهایی هست که از ترس چشمهای نامحرم دچار خودسانسوری شدند.

3.جایی در کارتون راتوتویی میگه "حتی اگه ما نخواهیم حقیتی رو باور کنیم باز هم حقیقت ه." (نقل به مضمون) و من فکر میکنم به همه‌ی اون حقایقی که تو زندگیم انکارشون کردم اما هیچ وقت عوض نشدند.

4. پیش نوشت: این بند فقط برخواسته از یک شک هست در روایات تاریخی و قصد توهین به باور هیچ گروهی رو نداره.
با اینکه این موضوع بیات شده اما اگه این یکی رو هم نگم حناق میگیرم. فیلم سیصد رو دیدم. از نظر تکنیکی و البته داستان بسیار فیلم ضعیفی هست و اصلن فکر کنم اگه ایرانی ها این همه شلوغش نکرده بودند به این معروفیت نمیرسید بس که پیش پا افتاده است.
اما فکری که تمام مدت فیلم ذهنم درگیرش بود مقایسه دفاعیات فیلم از حماسه‌ی سربازان و منفور نشون دادن پرشین ها و همون نگاه و همون حرفها در مورد حماسه‌ی عاشورا.
لشکری با نیروی کمتر برای دفاع از ناموس و غیرتش دست به ایستادگی در مقابل لشکر قویتر میزنه و در کمال شجاعت شکست میخوره. طرفداران اون گروه از این داستان یهک حماسه تاریخی میسازه و به طبع لشکر قوی تر و پیروز رو به همه‌ی صفات ظالمانه و وحشیانه آراسته میکنه تا بتونه بر حق بودن خودش رو نشون بده.
فقط نفهمیدم دلیل این همه رگ گردنی شدن هم وطنان با توجه به اینکه خودشون هم همین کار رو در مورد لشکر مقابل امام حسین میکنند چی بود؟

5. فکر کنم با بند قبلی فیلتر بشم بره پی کارش.

6. برای بار اول با سام برخورد جدی کردم بابت کار بدی که میکرد یعنی سرک کشیدن به سطل آشغال و منتقل کردن وسایل خونه به اون تو و در آوردن آشغالهای جذاب ازش!
با اینکه شوشو میگه هیچ وقت باهاش قهر نکن تا قهر کردن رو یاد نگیره اما فکر کردم وقتی کار بدی میکنه، باید یاد بگیره به روش خودش ابراز پشیمونی کنه.
آخر شب هی رفت و اومد و هی بهم نگاه کرد تا اینکه یکی از ماشینهاش رو آوورد داد دستم و پشتش به لبخند و کوتاه اومدن من و بعدش خوابیدن تو بغلم و بوسیدن و بوییدنش تا سنگین شدن خوابش. صبح برای اولین بار بی‌هیچ درخواستی از طرف من یه بوسه نثارم کرد و همه درگیریمون ختم به خیر شد.

7. همه ی بداخلاقی های این چند روزه ام برمیگرده به یادآوردن خاطراتی تلخ از گذشته که بدون اطلاع من در ناخودآگاهم بیدار شدند. و من وقتی این رو میفهمم که با یه جرقه برمیگردم به گذشته.
و تازه حالا میفهمم که چرا وقتی کسی بیمار میشه من با اینکه عمیقن متاثرم اما به طرز غیرقابل باوری بد اخلاق میشم و همه‌ی حرصم از گذشته رو سر بیمار بی نوا پیاده میکنم به جای مراقبت یا حداقل همدردی کردن.

8. کلمات رو برای بیان احساسات مادرانه ام گم کردم.

9. از خاطرات خوب سفر ایران یکیش هم دیدن دکتر ارضی در یکی از بلور و کریستال فروشی های شریعتی بود.ـ دیدن یه آدم در مکانی کاملن بی ربط.
تو زندگی هر کسی آدمهای زیادی میاند و میرند. بعضی ها با اینکه مدت بودنشون با تو کم هست اما به یاد موندنی میشند به خاطر وجود و حضور خودشون یا تاثیری که در زندگیت دارند.
دکترارضی تنها استاد دروان لیسانس م هست که همیشه از دانش و تسلطش به تدریس مبحث سختی مثل حالت جامد گفتم و هنوز هم معتقدم شاید تنها استاد فیزیک باشه که تا این حد دوست داشتنی، جدی و برازنده استادی ه. و چی بهتر از این که به طور غیر منتظره دیدم ش.
بعد هم اسمش رو توی این لینک( از طریق صبحانه) دیدم که نوشته رییس انجمن فیزیک ایران هم هست.

10. ----------------------------------------------
-------------
باز هم سانسور شده!

11.سانسور یازدهم.

12. سانسور دوازدهم.

13.برداشتن قدم اول که نحس نیست اما سخت ترین قسمت کاره.

یه توضیح اضطراری

هیچی بدتر از اینکه آدم حرفش رو چپکی بزنه نیست. من تو پست قبل میخواستم بگم عاشق اسمم اون هم وقتی جدا نوشته میشه هستم که قاطی پاتی شد و باعث سو تفاهم البته از نوع خوبش!
چون همونجور که گفتم من اصلن اعصاب ندارم ببینم اسمم رو سر هم نوشتند اینجا باز اعلام میکنم که من بی‌تا هستم نه بیتا. خوشبختم!

گفتم که تو این مورد دچار خودشیفتگی هستم!

...

1.وبلاگ نوشتن درست وقتی استاد بالای سرت ایستاده و داره حرف میزنه هم عالمی داره.

تو این شرایط دلم برای همه‌ی مخفیکاری‌های دوران نوجوانی و اون همه هیجان و ترس و دلهره‌ای که داشتیم تنگ شد.
تین ایجرهای اینجا کلی خرج میکنند تا مثلن یه رولر کاستر سوار بشند یا یه امیوزمنت پارک برند، اونوقت ما اونموقع تو اون کشور این همه هیجان رو بی هیچ هزینه ای داشتیم و باز هم ناشکری میکردیم! اون هم چه طیفی از هیجان از موشکبارون وقتیایی که تو مدرسه دور از خانواده بودیم بگیر تا هیجان قایم کردن نوار موسیقی و عکس خانوادگی از دید ناظمهای بدتراز سربازان ارتش نازی تا هیجان چند دقیقه حرف زدن با پسر همسایه دور از چشم هزار تا گانگستر محل تا هیجان مهمونی رفتن و در امان موندن از حمله‌ی پلیس.
حالا که نگاه میکنم میبینم چقدر مضحک و دردآور بوده زندگیمون همه جوره.

2.صبح بیایی و هر جا سر میزنی موسیقی باشه اون هم سنتی و برای اولین بار تو این پنج سال و خورده‌ای دچار اون اشکهای تا پشت چشم اومده نشی و یه جورایی فقط لذت ببری چیزی هست که فقط بعد تجربه‌ی این سفر میشد بهش برسم.
کم کم دارم از ترس ناشی از درک واقعیت دور میشم و به جاش یه حس خوب آزاد بودن از تعلقات گذشته پیدا میکنم.

3.اون صورت کوچولو که اومد پشت شیشه و با یه لبخند بدرقه‌ام کرد و اون تکون دستهای کوچولو به نشانه‌ی خداحافظی و اون نگاه آخر یعنی "منتظرتم تا عصر بیایی دنبالم" و پشت کردن و رفتنش دنبال بازی با دوستاش، برای همه امروزم کافی بود که تا خود عصر بی قرارم کنه.

4.همیشه فکر میکنم به خاطر تاخیری که از دنیای کتاب ایران دارم نوشتن از کتابهایی که دارم میخونم رو لوث میکنه. باید یه کتابی خیلی بهم بچسبه تا ازش اینجا بنویسم. اما شاید برای دل خودم و آینده هم که شده تا بعدن ببینم نظرم موقع خوندن هر کتاب تو زمان خودش چی بوده اینجا ازشون بنویسم. کی میدونه شاید نوشته‌های منِ خواننده‌ی عادی به درد یه خواننده‌ي عادی دیگه خورد.
سهم من نوشته پرینوش صنیعی از اون رمانهای ساده و روون که ماجراهای زنی ازنسل قبل از ما رو میگه تو زمان خودش که با همه‌ی تکراری بودنش اما انقدر آشناست که انگار داری به حرفهای فامیلی- دوستی از این نسل گوش میدی.

5. گفته بودم که هر وقت مینویسم شاید حضورم کمتر بشه درست برعکسش اتفاق میفته.

6. این آخر هفته پرفیوم و اسپایدر من 3 رو دیدم.( چه تناقضی!)
اولی حرف نداشت ایده آل من از سینما. یعنی یکی از به یادموندنی‌ترین فیلمهاست بس که نو و جدیده قصه اش و البته من عاشق موسیقی و صحنه‌هاش شدم. فقط در تمام طول فیلم افسوس خوردم از اینکه هنوز عنصر بو مثل صدا به فیلمها اضافه نشده. والا چه معجزه‌ای میشد سینما و به خصوص این فیلم.
دومی هم انقدر شناخته شده هست که نیازی به نوشتن من نداره ( بسیار پیش پا افتاده اما یادآور قهرمانهای کودکی). فقط من نمیدونم چرا لجم گرفت از دیدن روی اهریمنی چهره اسپایدر من با گریم موی مشکی و تیپیک شرقی چهره اش. امیدوارم که من اشتباه بکنم و ربطی به این نداره که سینمای هالیوود هم مثل تلویزیون ایران اصرار به القاء بد و خوب به یه تیپ خاص داره.
همه‌ی مردان شاه هم فیلم سوم بود که با اون همه انرژی که سام ازم آخر هفته‌ها میگیره و مریضی‌ش هم مزید بر علت شده بود، نشد که ببینم. از خواننده‌های اینجا که این فیلم رو دیدن کسی هست به من بگه ارزش داره یه شب دیگه نگهش دارم یا اینکه چنگی به دل نمیزنه و بذارم برای یه وقت دیگه؟

7. آخر مشنگ بازی‌ ه که من تو این فصل و با این منظره‌های بی‌نظیری که همه جا هست و هر دلی رو میلرزونه از زیبایی پاییز؛ یه دوربین ناقابل به اون ششصد کیلویی که همیشه همراهم دارم اضافه نمی‌کنم.
من که میگم خدایی که پاییز رو آفرید حتمن خدای عاشق‌پیشه‌ای بوده اون هم نه یه عشق معمولی بلکه از اون عشقهای ابدی و اساطیری والا این همه زیبایی کار همون خدایی نیست که بقیه فصل‌ها رو هم آفرید.
شاید اینجا بیشتر از خدایانم بنویسم.

8.احساس سبکی خوبی دارم بعد از بریده شدن یا در حال بریده شدن از رشته‌های تعلقم به گذشته.( میدونم تکراری ه اما حال و روز این روزهای من ه). هر چند وقتی دچار بی حوصلگی میشم دیگه نمیدونم چی میخوام که حالم رو بهتر کنه.
باید تجربه‌هام رو نوشون کنم. هنوز خیلی چیزها از زندگی هست که ندیدم.

9. سه تا پسرهای گروه الان یک ساعتی هست کنار من ایستادند و دارند عکس‌های نمایشگاه ماشین و موتور توکیو رو که خودشون گرفتند با دقت تمام تجزیه تحلیل می‌کنند. البته الان یه هفته‌ای هست که بعد از سفر گروهی‌شون به اونجا این وضع اعضای گروهمون ه.
من به خودم میگم وسط اینها چه میکنم. آیا اگه از اول خودشناسی رو بهم (-مون) یاد میدادند من هم قاطی عده‌ای که باهاشون شباهت بیشتری دارم نبودم. آیا از کاری که میکنم، درسی که میخونم، راضی تر نبودم و من هم مثل اینها با همین هیجان با دوستان و همکارهام مشغول بررسی موضوعی نبودم؟
یعنی روزی کسی جوابگوی اینهمه نیروی و انرژی و زمان از دست رفته‌ی ما هست؟
*عکسها رو میتونید اینجا ببینید.(+++).

10. همیشه از اینکه هم‌نامی رو ببینم ذوق زده میشم.
جلوی نقش رستم مردی دستفروش با پوست سبزه و چشمهای درشت و ابروی کمانی که شیرازی بودنش رو تایید میکرد و میگفت که زرتشتی هم هست با اصرار و البته خوشرویی و حاضر جوابی کلی خرت و پرت شامل سی دی جشنهای 2500 ساله و جاکلیدی و مجسمه های سنگی تخت جمشید بهمون فروخت.
در بین حرفهاش رو به دختر و زنش که در سایه نشسته بودند کرد و دخترش رو صدا کرد "بی‌تا فلان چیزرو بهم بده".
انقدر هیجان انگیز بود دیدن یه بی‌تای کوچک وسط اون دشت که نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و باهاش یه عکس نگیرم و یه یادگاری بهش ندم. زیبایی وحشی‌گونه و بکری داشت این بی‌تای کوچیک که ته دلم گفتم چه خوب که هم اسم من ه.
این رو هم بگم که من شیفته‌ی اسمم هستم و همه‌ی اطرافیان‌م این رو میدونند؛ انقدر که شوشو هر وقت آدم جدیدی ازم اسمم رو میپرسه یه لبخند معنی داری میزنه که یعنی میدونم الان داره قند تو دلت آب میشه. دیگه اینکه اصرار هم دارم و اصلن توهین میدونم اگه کسی اسمم رو سر هم ننویسه.
بهترین هدیه پدر و مادرم بوده نامی که تا این حد حس خودشیفتگی نصیبم میکنه.

11. خوبی نوشتن این پستهای سیزده تایی برای من یکیش اینه که وقتی حرفهام کم میاد مجبور میشم چنگ بزنم به لایه های عمیقتر فکریم و اون‌وقت هست که چیزهایی مینوسیم که شاید هیچ وقت غیر از حالت کمبود حرف، ازش نمیگم. البته که این قضیه هم روی خوب داره هم روی بد. خوبش اینه که بهم آگاهی میده از چیزهایی که در ذهنم هست اما خبر ازش ندارم. و بد چون باعث میشه دیگران چیزهایی ازم بشناسند که زیاد هم دوست داشتنی نیست. مثل همون خودشیفتگی بند قبل.

12.من به همین زودی دلم برای مادر و برادر و مادربزرگم تنگ شده. بازچهره هاشون محو شده و فکر میکنم هزار سال ه که ندیدم‌شون.

13.نشستن و وبلاگ نوشتن تو این هوای عالی به جای بیرون رفتن و قدم زدن زیر بارون وقتی کلاه نوت رو میذاری روی سرت شالگردنت رو محکم میبندی دور گردنت و به صدای بارون که به چترت میخوره گوش میدی و به صورت کلیشه ای برگهای زرد و سرخ رو زیر پاهات له میکنی.

...

پیش نوشت:خب من هنوز شهامت نوشتن ازایران رو ندارم. دروغ چرا. میترسم نتونم اونطور که میخوام بنویسم و این وسط فقط حرفهام که میدونم خیلی ها هم میدونند و باورشون دارند، باعث سوتفاهم بشه بدون هیچ قصدی. دوست هم ندارم برای رعایت کردن اعصاب دیگران خودسانسوری کنم.

این چیزهایی هم الان میگم فقط یه شرح مختصر هست از سفر.

1. با بی‌هوشانه‌ترین و خالصانه‌ترین حالت ممکن از مهماندار هواپیما می‌پرسم حالا که دستشویی‌ها جای تعویض پوشک بچه نداره میتونم از نمازخونه استفاده کنم؟
چنان نگاهی بهم میندازه و لبی میگزه که انگار بهش یه توهین غیرقابل‌قبول کردم و میگه خانوم میخوای محل عبادت رو نجس کنی؟
این تعویض پوشک بچه در محلهای عمومی ایران تبدیل به یه معضل میشه. یعنی حتی یک جا توی ایران در بهترین مناطق شهر در جاهایی که معماران عزیز و غیور و با استعداد و ... کشور ساختند و در هیچ ‌کدوم از مکانهای دولتی پیدا نمیشه که یه جای تعویض بچه داشته باشه.
شاید همش تقصیر این ژاپنی‌های لوس باشه که اصولن بچه ها رو هم قاطی آدم وعضوی از جامعه حساب میکنند و در مکان های عمومی برای راحتی اونها لوازمی رو که نیاز هست تعبیه کردند.
این قضیه همینطور ادامه پیدا میکنه و کم کم آدم میفهمه که اگه کسی معلولیت یا مشکل جسمی داشته باشه تقریبن بودن در محیط خارج از خونه براش غیر ممکن یا خیلی سخت میشه.
یعنی همه یا تو ایران سالم بزرگ و با توانایی کامل هستند یا باید از کل جامعه ندیده و حذف بشند.

2.گیج از شوشو میپرسم مردم از کجا میارند اینهمه خرج ظواهر زندگی میکنند؟ میگه خیلی ساده است پول نفت.
فکر کنم راست میگه دولت ایران لزومی نمیبینه که از درآمدش برای سرمایه گذاریهای زیربنایی و با سود بلند مدت مثل آموزش یا تبلیغ کتابخوانی هزینه کنه وقتی خود مردم نمیخواند.( اینجا منظورم از مردم، اکثریت هست نه همه)
وقتی مردم اسیر ظواهرند وقتی خود مردم نمیخواند که آینده ای داشته باشند وقتی تا این حد مسخ مصرف‌ند، برای چی حکومت وقتی می‌تونه اینجوری سرشون رو گرم کنه سرمایه‌هاش رو صرف مثلن توسعه کتابخونه‌ها یا ساخت پالایشگاه بکنه؟

3. اگه از من بپرسند میگم شیراز خوشروترین مردم ایران رو داره. یعنی انگار این شیرازی‌ها جایی غیر از ایران زندگی کردند که این همه خوش‌برخوردند. تو همه‌ی سه روزی که اونجا بودیم بین همه‌ی مغازه‌دارها و رهگذران و فامیل و دوست و هتل دار حتی یه آدم عصبی و اخمو ندیدم. انگار آب و هوای خوشش و قرار گرفتن خاک حافظ و سعدی و مقبره گذشتگان دور باعث شده مردم این شهر این همه دوست‌داشتنی بشند.
از خوش شانسی‌های سفر بود که درست روز بزرگداشت حافظ بسر تربتش باشیم و لذت ببریم از موسیقی و شعر و هوای عالی.
در ضمن این باغهای اطراف شیراز با اون عروسی‌های مجللی که توش برگزار میشه آدم رو یاد بهشت و البته هالیوود مینداخت.

درویشی بر سر مزار حافظ نماز میخونه

4.درست وقتی رسیدیم اصفهان شوشو بهم گفت من دلم میخواد همین حالا یه لهجه اصفهانی اوریجینال بشنوم. ما هم یه پیرزن ترگل ورگل رو که گوشه یه ماشین لم داده بود نشونش دادیم و گفتیم اگه از این مادر آدرس بپرسی احتمالن یه دونه از اون ناب‌هاش رو میشنوی.
شاید بدشانسی هم بود که درست بعد از شیراز با اون آب و هوا و مردم بی مثالش، شوشو- که سفر اولش به هر دو تا شهر بود- مردم اصفهان رو برای اولین بار میدید که همگی هم با یه من اخم در حال گذران زندگی بودند.
اما این دلیل نشد که اون قدم زدن کنار زاینده رود بعد از غروب و رفتن و نشستن توی حیاط مهمانسرای عباسی با اون هوای خنکش لذت کمتری رو از شیراز نصیب کنه.
دیدن میدون نقش جهان و اتاق موسیقی هم چنان غروری رو جلوی همسر نصیبم کرد که انگار شیخ بهایی جد بزرگ خودم بوده!

در حاشیه: قاصدک* عزیزم شاید برات عجیب باشه که بگم من پدرت رو دیدم در کنار زاینده رود درست قبل از پل خاجو. نه اینکه خودش باشه اما یه حسی همون جا من رو یاد پدرت انداخت وقتی اون چهار تا مرد پا به سن گذاشته رو دیدم که داشتند به آواز بی‌نظیر یکی از دوستاشون گوش میدادند. نمیدونی چه صدایی داشت و نمیدونی چقدر جات رو اونجا خالی کردم. برام عجیب بود که بین همه آدمهایی که میشناسم یاد تو و پدرت افتادم. اینجوریه که بعضی ها تا این حد حضور دارند در جایی که متعلق بهشون بوده و هست.

5.در اصفهان


6.باز هم در اصفهان
سام با بچه‌ی یکی از مهمانان اونجا دوست شده بود و تمام مدتی که اونجا بودیم رو به بازی باهاش گذروند. من هم که از بقیه فامیل جدا افتاده بودم و هم صحبت همسر یکی از همین جانبازان شدم. وقتی پدر خانواده ازم پرسید که من هم همسرم جانباز شیمیایی هست با شرم خاصی گفتم که ما برای منظور دیگه ای اینجا هستیم. یه جواریی خجالت میکشیدم از دیدن همسرش و خودش و از اون همه دردی که در نگاهشون بود.

7.تهران یه تناقض کامل ه. یه شهر به هم ریخته و بی ریخت و بدبو از دود گازوییل؛ دوست داشتنی و نداشتنی. یه شهر با هزار چهره که میمونی بالاخره دلت براش تنگ میشه یا دوست داری زودتر ازش فرار کنی.
باورم نمیشه که متولد این شهرم و هنوز عاشق همه‌ی خاطراتش.

8.هیجان انگیز ترین قسمت سفر وقتی بود که با جیپ پر پول برای خرید کت برای شوشو به مناسب شرکت در عروسی رفتیم میرداماد و به جای گشت و گذار توی لباس فروشی‌ها سر از معبد قدیمی من شهر کتاب آرین در آوردیم و تا قرون آخر رو آتش زدیم و با لب خندان وخاطر راحت و جیب خالی و دماغ آویزون که حالا جواب مامان‌ها رو چی بدیم اومدیم بیرون. بعد هم این حرکت ارزشی -انقلابی رو جشن گرفتیم و دوتایی رفتیم یه اوزون برون که از عشقش هر دو بی تابیم به بدن زدیم.
باز من دچار همون احساس خوب داشتن کتاب نخونده تو فقسه‌- لباس نپوشیده تو کمد- و بسته شکلات باز نشده تو یخچال هستم و تا وقتی همش رو نخونم( که با هزار برابر شدن تحرکات سام حالاحالاها نخواهد بود) دچار این احساس خوب و شیرین و دوست داشتنی خواهم بود.

9. در همین راستا بالاخره هزار خورشید درخشان اثر خالد حسینی رو دیشب تموم کردم. به همون زیبایی بادبادکباز بود.
یه جای کتاب وقتی رشید به لیلا میگه که طالبان اختیار رو به دست گرفتند و میگه منش اونها همون چیزی هست که خارج از کابل بیشتر مردم افغانستان بهش زندگی میکنند و فکر میکنی افغانستان فقط کابل هست؟، به شدت یاد ایران و تهران و شهرهای بزرگ و مناطق دور افتاده و خودمون افتادم!

10. این دو بارآخر یکی از بهترین قسمتهای سفر برام دیدن دوستان وبلاگی بوده. ممنونم از همگی بابت دیدنتون که نمیدونید چقدر بهم چسبید دیدن آدمهایی که با همه فاصله ای که داریم و اینکه هیچ وقت قبلن همدیگه رو ندیده بودیم اما باهاتون آشناتر از خیلی از آشناهای قدیمی بودم.

11.سام در جریان این یک ماه از یه بچه تبدیل به یه پسر کوچولوی شیطون و پرحرف و زورگو و مهربون شد. چنان تغییر رفتار داده بود که همه رو انگشت به دهان کرده بود که مگه میشه بچه به اون آرومی و ساکتی بشه این بچه پرتحرکی که انگار تا وقتی انرژیش رو تا آخر مصرف نکنه یه لحظه هم دست از حرکت برنداره. به معنای واقعی کلمه از در و دیوار و مبل و کابینت بالا میرفت.
فقط جلوی بچه های یکم بزرگتر تا حدی خودش رو کنترل میکرد و الا که میدونست بزرگترها رام تر از این حرفهاند که کاری بهش داشته باشند.

12. نمیدونم معلوم ه یا نه اما وبلاگ نوشتنم نمیاد. انقدر که حتی به بستن اینجا فکر کردم.
اما میدونم تا بگم دیگه نمیخوام بنویسم باز وسوسه میشم و برمیگردم. شاید، شاید خودخواسته حضورم رو کمرنگ تر کنم.

13.نحس نیست اما ترسناک و نگران کننده است؛ آینده.

Lost

برای نوشتن از همه اون احساسی که بعد از این سفر دارم کلمه کافی نیست شاید فریاد چاره کار باشه.
باید اول همه خودسانسوری ها رو کنار بذارم و بی تعارف بشم.
دلم گرفت از این وطنی که با همه مهمانوازیش اما دیگه دوست داشتنی نیست.
کی فکرش رو میکرد که روزی دلم حتی برای کوههاش هم تنگ نشه. کی فکرش رو میکرد که اینجور احساس غریبگی کنم وسط این همه همزبون. کی فکرش رو میکرد اینجور آواره دنیا بشم با همه عشق به خاک. کی فکرش رو میکرد دیگه خونه خونه نباشه حتی اگه تربت عزیزترین هات باشه و خونه ی مهربونی همخونت و زادگاه همه خاطره هات.
باید وقتی همه شهامتم رو برای شرح این خودکشی جمع کردم بنویسم.

خاک

در جهت درمان دندان سابیدگی

حرص میخوریم!!!!!
﷼#@٪÷÷^×٪^#﷼!÷)×^﷼٪#@٪٪٪×)÷×)؟\{}[÷×٪

در حاشیه: مگه میشه آدم تو یه روز هر کاری بخواد بکنه با کله بخوره به یه دیوار گنده؟
جواب: آره که میشه فقط کافیه رو دور بدشانسی باشی.

در حاشیه خیلی خیلی بی‌ربط: امروز صبح وقتی تو آینه به خودم نگاه کردم دیدم بد نیست یه عکس از خودم بگیرم بفرستم برای آقای اولد فشن بذاره جزو "من درختم تو باهار" هاش. بس که شباهت غریبی پیدا کردم با این ترکیب پایین قهوه ای تیره بالا سبز روشن با درخت های بهاری!

این یکی با ربط: بچه‌ي آدم مریض باشه و جاتون خالی شب و روز قبل همه خونه رو گل بارون کرده باشه؛ انقدر آخرهفته دویده باشید که عینهو جنازه شده باشید؛ همه‌ی کارهای قبل از رفتن رو هم بذارید برای یه روز که اون هم انجام نشه و هی گره بخوره؛ مفیدترین و عاقلانه‌ترین کار اینه که بشینید وبلاگ بنویسید اونهم این مدلی؟!

در مورد پست قبل: تنها کسی که درست حدس زد این خانوم ایتالیایی بود. اون عکس جایی بود که هفته پیش توش نمایشگاه فنی دانشکده ما بود و پروژه من هم جزو سی و دو تا شرکت کننده بودند. ممنون از حرفهای قشنگتون براش.
این رو هم نوشتم یکم پز بدم بلکه یکم حالم خوب بشه برم دنبال بقیه کارهای امروزم!

When the dreams come true...

از صبح عقربه ها دویدند؛ من دویدم.

بعد از ظهر درست وقتی پنج دقیقه به شروع رسیدم؛ عقربه ها کند شدند . ساعتهای کش میومد.
ازشش و نیم باز عقربه ها دویدند؛ من دویدم. آخرش به موقع رسیدم.
باز درست پنج دقیقه مونده به هشت- قبل از بسته شدن مهد- تونستم پسرک رو بغل کنم و یه نقس راحت بکشم.
اون موقع که تو خونه پنجه‌ی پاهام رو که از شدت درد به خاطر هفت ساعت ایستادن سرپا با کفش پاشنه بلند ذوق میزد، رو زمین گذاشتم به خودم گفتم یه رویای دیگه هم تموم شد. مثل خیلی از رویاها...

و حالا منم با هزار و یه دونه فانتزی جدید و سخت و دوست داشتنی که از همون دیروز شروع کردند نرم نرم تو ذهنم جاخوش کردن.

اینجا بخشی از رویاست اما جایی که واقعن دیروز بودم!

...

1.رد پای پاییز...

2.میدونستید که در همه جای ژاپن سر ساعت پنج بعد از ظهر که پایان ساعت کاری هست زنگ نواخته میشه؟

یه صدای باحالی داره این زنگ که نشونه رسیدن شب و آرامش ه.
به گمانم بعدها که از اینجا برم سر ساعت پنج دچار دلتنگی این ساعت پنجانه هم بشم!

3. وقتی دستم رو موقع خواب بعد از ظهر اونجوری سفت میگیره و پشتش رو میکنه بهم و میخوابه؛ وقتی وسط خوابش یه دفعه جیغ میزنه و وقتی میام کنارش دوباره دستم رو میگیره و آروم میشه؛ ته دلم میلرزه که بعد ازظهرهایی که من پیشش نیستم این نبود محبت رو چطوری برای خودش استدلال میکنه.
پسرم چه کنم که نمیتونم فقط مادر تو باشم. چه کنم که دلم میلرزه ازاین همه عشق اما فکر میکنم بودن با بقیه به خصوص که تو به خاطر غریبگیت بیشتر باید کنارشون باشی که مثل خودشون بشی برات لازمه.

پسر میفهمم تنهایی که بهونه‌ی دوست و همزبون میگیری. که وقتی اونروز این همه بدقلقی کردی و وقتی رفتیم بیرون اون همه با هر بچه و بزرگی خوشرویی میکردی و میخواستی باهاشون دوست بشی، ته دلم از این همه تنهایی سه نفرمون تیر کشید. اما گیر کردم بین همه ایده‌آل هام و رفتن و موندن.

میدونی امروز وقتی داشتم از کار میومدم دانشگاه وقتی از خیابون جلوی مهدتون رد شدم خیلی جلوی خودم رو گرفتم که نیام و از پشت پنجره نگاهت نکنم. نمیخواستم مزاحم بقیه بشم. نمیدونی چه زجری داشت اینکه بدونی پسرت اونجاست اما رعایت کنی و نیایی. حالا میفهمم وقتی مادران ما تنهاییشون رو تحمل میکنند تا ما جای بهتری زندگی کنیم چه دردی میکشند هرلحظه که هوس دیدنمون رو دارند و نمیتونند.

4.یه لحظه هایی از روز که خود منم خارج از همه اون عناوینی که زندگی برام تعریف میکنه سبک ترین حال دنیا رو دارم.
وقتی نه مادرم نه همسر، نه دانشجوام نه معلم، نه دخترم نه خواهرم نه هیچ قوم و خویش دیگه، نه خانه دارم نه راننده نه خریدار ، نه دوستم نه دشمن، نه... خودِ خودمم. اون وقتها که عمرشون به چند لحظه هم شاید نرسه عین یه پر سبک میشم از همه مسولیتهایی که خودخواسته برام تعریف شده.

5. روز بیست و پنجم سپتامبر که ماه کامل میشه مراسم "اوتسوکیمی-otsukimi" -دیدن قرص ماه- در ژاپن ه.
این برنامه هر ساله در همین ماه در شبی که ماه کامل میشه انجام میشه. خوارکی مخصوص این مراسم دانگو ه. دانگو کوفته های ریز برنجی ه که به سیخهای چوبهی برشته میشه و بعد در پودر چای سبز یا یه سس غلیظ شیرین آغشته میشه. ژاپنی های میگند که چون این موقع از سال آسمان صاف و زیباست میشه بهترین رویت رو از ماه کرد. اعتقاد دارند که تصویری که در ماه دیده میشه دو تا خرگوش ه که دارند کیک برنجی درست میکنند. معمولن روی یه میز رو با دانگو و شاخه های علفهای کنار رودخانه(susuki) که تمثیلی از شالی برنج هست تزیین میکنند.

6.چند وقتی بود که تمرین میکرد اما یکباره در جریان یه بازی بعد از ظهر توی بالکن که میخواست به اون طرف گلدونها برسه و هیچ جای دستی نداشت چند قدمی برداشت و به همین سادگی راه افتاد.
راه افتادنش یعنی پایان رسمی طفل بودن و ورودش به دنیای کودکی.
دلم از همین حالا برای همه لحظه های ناب تموم شده، تنگ میشه و هیجان دارم از شروع دنیای جدید که قراره داشته باشیم.

7. در حال حاضر کنترل روی دو تا چیزم رو از دست دادم. پول و زمان. اصلن نمیفهمم چطور میان و میرن.

8.روز چهاردهم مهر سال هشتاد و یک روزی بود که از پشت شیشه فرودگاه مهرآباد با همه خاطرات و دلبستگیها خداحافظی کردم و اومدم به این سرزیمنی که قرار بود زندگی تازه ای رو توش شروع کنم.
حالا درست سیزدهم مهر هشتاد و شش برمیگردم. قرارم رو گذاشتم که تو این سفر فقط فکر کنم ببینم اون آدمی که اون روز اومد واون آدمی که حالا داره برمیگرده چقدر فرق کرده و اصلن کجای این دنیا وایساده و از خودش و دنیا چی میخواد.

9.عادت بدِ ،به خواب رفتن وسط فیلم، پیدا کردم.

10.pursiit of happiness رو دیدم و خیلی خیلی دوستش داشتم.
با اینکه به شدت به درد تلویزیون ایران میخوره که تا میتونه چهره آمریکا رو منفور نشون بده و نیازی هم به سانسور کردن نداره اما دلیل نیمشه که.
اصولن اگر از سرگذشت آدمهای موفق خوشتون میاد و اگه دوست دارید یه فیلم خوش ساخت رو ببینید و اینکه ببینید ویل اسمیت چه کرده در این فیلم، اصلن از دستش ندید.
کلی فیلم دیگه هم دیدم اما این از همش بارزتر بود.
به دوستداران س.ک.س اند د سیتی که خودم هم جزوشون هستم: خبر دارید که از میِ سال بعد قراره سری جدیدش پخش بشه؟

11.موهام رو صاف کردم و قهوه ای تیره. شدم عین روزهای قدیم(حتی با همون وزن). این تغییر برای رفتن و ایستادن و دیدن اون بی تای قدیمی خیلی کمک خواهد بود. فقط ایکاش تسلیم هوای نفس نشده بودم و کمی از الان بلند تر بود تا خود خودم میشدم در ده سال پیش.

12.شده که بعضی حس ها رو که دارید همراهش یه موسیقی تو ذهنتون بیاد؟ یعنی یه تم موسیقی بشه تم اصلی احساستون؟
برای من زیاد شده. گاهی وقتی تجربه ی جدید این همراهی موزیک و احساس رو میبینم، تعجب میکنم از اینکه شاید خیلی بی ربط باشه اما میاد و موندگار همون حس میشه.
حالا که چند روزی ه دارم به برگشتن اون بی تای قدیمی فکر میکنم موزیک Breakfast at Tiffany's توی ذهنم میاد.
میدونم بی ربط ه اما فکر میکنم جایی در ناخودآگاهم این موزیک و دلتنگی روزهای قدیمیِ پاییزی با هم پیوند خورده.

پ.ن: لینک ترک "Moon River" با صدای آدری هپبورن.

Moon River, wider than a mile,

I'm crossing you in style some day.
Oh, dream maker, you heart breaker,
wherever you're going I'm going your way.
Two drifters off to see the world.
There's such a lot of world to see.
We're after the same rainbow's end--
waiting 'round the bend,
my huckleberry friend,

Moon River and me.

13. سایه جنگی که این روزها باز بر سر ایران ه. مثل همون جنگی که همه هم کلاسیهای ایرانی من رو به آدمهای ناشاد و ناراضی در هر شرایطی تبدیل کرد و امروز سالگردش ه.
جنگی که نسل دختران دهه بزرگتر ما رو به دختران تنها تبدیل کرد و پسرانش رو به یه اسم روی پلاک یه کوچه.

پ.ن: بی هیچ قصد قبلی چقدر این پست حال و هواش پاییزی شد.

...

1.هنوز قطعی نشده و همش بستگی به اجازه استاد داره اما شاید بعد از شش سال، بتونم این پاییزایران رو ببینم.

2.سالهاست این اعتقاد رو دارم که اگه از برنامه ای که اتفاق افتادنش حتمی نیست حرفی بزنی انرژی نهفته در اون رو با بیان کردنش از بین میبری. این موضوع باعث میشه که یا برنامه ات به تعویق بیفته و با صرف زمان بیشتری بهش برسی یا اینکه به کل انجام نشه.
ممکنه به نظر عجیب یا خنده دار بیاد اما من به هر کسی تا به حال از این اعتقادم گفتم اون شخص بهش ثابت شده و بعدن به خودم هم گفته که همین طور بوده.
برای همین همیشه سعی میکنم از برنامه هایی که هنوز معلوم نیست یا حرفی نزنم یا بسته به درجه اهمیتش با تعداد کمتری ازش حرف بزنم.
حالا چند وقتی هست باور جدیدی پیدا کردم. بهم ثابت شده وقتی چیزی اذیتم میکنه اگه در موردش با آدمهای بیشتری حرف بزنم زودتر رفع میشه.
یعنی از هفته پیش که جریان خالی بودن کتری رو نوشتم دیگه نه تو خونه و نه توی دانشگاه با هیچ کتری خالی مواجه نشدم!

3.پسرم بزرگ شده. وقتی خوابیده بود بهش نگاه کردم و دیدم دیگه نه اون نوزاد ناتوان ه و نه اون نی نی کوچولوی شیرین. حالا یه پسر کوچولوست که هر روز لحظه های با هم بودنمون لذت بخش تر میشه.
داره از همین حالا تمرین استقلال میکنه و من ته دلم از وابستگی عاطفی که هر لحظه تصاعدی بیشتر میشه می ترسم.

4.عادت دارم که شبها به آدمها نگاه کنم وقتی که خواب هستند و دور از همه هیجانات بد و خوب زندگی، و بیینم احساسم نسبت بهشون چی هست.
دوستانم، فامیل، خانواده. دیشب به شوشو نگاه میکردم. فکر کردم من این مرد رو هم میشناسم هم نمیشناسم. یعنی هنوز برام چالش ه زندگی کردن باهاش و همین زندگیمون رو از یکنواختی و کسالت در میاره. اما هیچ وقت با هیچ کس این همه انس نگرفته بودم. همین زندگی مون رو شاد و گرم و دوست داشتنی میکنه.
دعا کردم همیشه سایه اش بالای سر سام باشه و دعا کردم بتونیم مثل همین چند سال زندگیمون, اون رو روی تعادلش نگه داریم.

5.از اونجایی که من فکر میکنم نمیتونم هیچ بچه پسری رو بیشتر از 4 سالگیش تحمل کنم و اصلن نمی دونم راه خالی کردن انرژیهای اضافه پسرها از این سن تا 18 سالگی چی هست. قرار شده تا چهار سالگی همش با من باشه و بعد از اون تا هجده سالگی با شوشو.
بعدش هم که باز علی میمونه و حوضش. حالا این وسط من یا علی هستم یا حوض بماند!
شوشو اینجا نوشتم که در تاریخ هم ثبت بشه و نتونی بعدن بزنی زیرش.

6.یکی از آرزوهای من الان داشتن یه فر خونگی برای درست کردن کیک و شیرینی خونگی ه. اما اینجا در ژاپن داشتن فر اونهم از نوع گازی فقط مخصوص آدمهای با درآمد بالاست!
ای روزگار کی فکر میکرد یه روز یه کیک درست کردن هم از آرزوهام بشه.

7.هر بار در موقعیت کار گروهی با ژاپنی ها قرار میگیرم عین همون روزهای اول تعجب میکنم از این همه اتحاد و همبستگی شون و حفظ یکپارچگی.
شاید برای همین باشه که خاندان سلطنتی ژاپن قدیمی ترین خاندان سلطنتی دنیا هستند( اگه اشتباه نکنم مال 1500 سال پیش) و در تمام زمانی که نیاکان ما داشتند دخل هم رو در میاوردند و هی خاندان و سلطنت عوض میکردیم اینها با همه جنگهای داخلی که داشتند و همه درگیریهای بین فرمانرواهای بخش های مختلف اما همگی زیر سایه یک امپراطوری زندگی میکردند.
راستی آخرین جانشین پادشاهی همسن سام (متولد 6 سپتامبر) هست.
چون زمان حاملگی من و پرنسس کیکو همزمان بود با حرارت اخبارش رو دنبال میکردم. البته این تنها دلیل نبود و بیشتر برای این بود که ببینم بالاخره جانشنین امپراطوری پسر خواهد بود یا اینکه نوه دیگه پادشاه (پرنسس آیکو) که اون موقع به نظر میمومد( به خاطر اینکه دیگه هیچ کدوم از عروسها نمیتونستند باردار بشند) آخرین بازمانده باشه، وارث تاج میشه. این موضوع یکی از مهمترین بحثهای سیاست داخلی ژاپن بود که اگر میخواست چینین اتفاقی بیفته باید قانون اساسی ژاپن تغییر میکرد و موافقین و مخالفین خودش رو داشت. ولی بالاخره این عروس کوچک به داد مردم ژاپن رسید! و بعد ازهشت سال باردار شد و پسر هم به دنیا آورد.
روزی که خبر رو دادند مردم ژاپن رقص و جشن به چا کردند.

آخرین عکس ازپرنس هیساهیتو

8. مدتها بود کتابی نخونده بودم که این همه از زیبایی متنش لذت ببرم.
من او(رضا امیرخانی) رو تو همه فرصتهای کوتاهی که بین کلاسها یا آخر شب یا انتظار توی مطب دندونپزشکی دارم میخونم. این همه شیدایی که تو کتاب هست و این همه نوستالژی حسی بیشتر شبیه مستی میده تا هوشیاری.
آماری که جناب خوابگرد گذاشته رو هم ببینید. بودن اسم این کتاب جزء کتابهای برتر فارسی جالب بود.

9.این پست از سه روز پیش شروع شد و بالاخره من الان وقت کردم بشینم تمومش کنم!حالا یکی بگه اگه تمومش نمی کردی چی میشد. خب البته که هیچی نمی شد فقط عین همه کارهای نیمه تموم رو اعصاب من راه میرفت تا به یه سرانجامی برسونمش.

10. اینکه میگند دخترها زودتر از پسرها بالغ میشند درست میگند. من خودم هم تا قبل از اینکه تو مدرسه های ژاپنی درس بدم فکر میکردم اینا همش حرفه اما از وقتی دارم همزمان به دختر و پسرهای نوجون همسن درس میدم و حرکاتشون رو زیر نظر دارم میبینم فرق بین یه دختر تین ایجر یا یه پسر تو همین سن از زمین تا آسمون ه.
تقریبن تا سن نه-ده سالگی رفتارهای هر دو جنس مثل هم میمونه و کودکانه است اما از سال سوم و چهارم دبستان دخترها یک مرتبه تبدیل میشند به زنان کوچیک که خیلی خیلی از همسنهای مذکرشون پخته تر رفتار میکنند.
خب من مشاهداتم تا سال سوم راهنمایی که میشه اول دبیرستان ایران هست و بعد از اون رو که پسرها هم دوره بلوغ رو میگذرونند ندیدم. باید شانس بیارم و یه دوره هم معلم دبیرستان بشم تا بیینم بعد از طی این دوره برای هردو جنس باز هم رفتارهاشون متفاوت ه یا نه.
البته میدونم و دیدم که استثنا هم وجود داره اما برداشت کلی این هست که دخترها خیلی زودتر از پسرها به بلوغ فکری و رفتاری میرسند.

11.من آدم مومنی نیستم. هیچ وقت هم نبودم اما یه وقتایی فکر میکنم مثل همون دوست کاتولیکم که میگفت من بیشتر فکر میکنم فرهنگ کاتولیک دارم تا اینکه یه مومن باشم من هم خواه ناخواه به خاطر بزرگ شدن تو جامعه مسلمون فرهنگ مسلمونی تو رگ و پی ام وجود داره.(سو تفاهم نشه که من از مومن بودن تبری میکنم چون بدم میاد یا میخوام ژست مد این روزها رو بگیرم. نه. من فقط از اون چیزی که هستم گفتم.)
این رووقتی میفهمم که سر ظهرها یا دم غروب یا وقتایی که صبح زود بیدار میشم، چیزی کم داره بدون شنیدن صدای اذان.
یا اون وقتی که وسط سریال 24 آدم بده میگه الله اکبر و یه عده رو با بمبگذاری انتحاری میکشه لجم میگیره و بهم برمی خوره و عصبانی میشم.

12.این عکس سام رو با عمه ی بزرگم سفر قبلی به ایران گرفتم. اون نگاه مهربون و قدیمی عمه و اون بک گراند از نمای بچگی هامون روخیلی دوست دارم. از معدود جاهایی که هنوز عین سالهای کودکی ما مونده و هنوز در و دیوارش نقش خاطره های ما رو داره.
وقتی عمه ام میگفت که دلش میخواد خونه شون رو بازسازی کنه، تعجب کرد که بهش گفتم خونه شون به چشم من از همه جا دوست داشتنی تره.

شوشو اسم این عکس رو گذاشته Hope. به خاطر حضور دو آدم با سه نسل فاصله سنی و اون لامپ بالای سرشون.

13.سوسک.
توضیح که لازم نداره؟

پ.ن: انتخاب این دو عکس شبیه هم کاملن تصادفی ست.

...

1.هر چی پیش میره لوس تر میشه و درجه چسبندگیش به من بیشتر. فقط و فقط در حالتی که کسی بخواد از خونه بره بیرون اون رو به من ترجیح میده والا که یه دستی باید بغلش کنم و کارها رو انجام بدم یا اینکه صدای غر زدنش یکریز تو گوشم ه.
شاید دلش بخواد بیشتر به من نزدیک باشه اما من میدونم همه همه اش این نیست و بیشتر برای اینه که کارهایی که من انجام میدم(خونه داری)خیلی خیلی از بقیه هیجان انگیز تره.
آهان یه استثنای دیگه هم داره. وقتی کسی بخواد هوس کنه دور از چشمش به کامپیوتر نزدیک بشه.

2. از اینکه با کلی امید و آرزو برای نوشیدن یه چای یا قهوه گرم و رفع خستگی با یه کتری برقی خالی مواجه بشم لجم در میاد.
فرقی نمیکنه تو خونه یا لب. اصولن انگار از خصوصیات بین المللی خیلی از آقایون ه که عادت به پر کردن ظرف آب یا کتری آب جوش یا تعویض دستمال توالت ندارند. یا شاید هم من تو این مورد بدشانس م.

3.دارم میرم موهام رو صاف کنم. برای زمستون و من که عادت به حمام صبح دارم و فرار از سینوزیت با یه سشوار سرهم بندی که نتیجه‌ی عالی بده، هیچی بهتر از استریت کردن مو نیست.
تو ایران هم Japanese straight perm انجام میشه؟

4.اون روزی که همه جا تو بوق کردند که قراره قانون ارث و دیه نابرابر برای زنها به دستور مقامات عوض بشه یه سری اومدند گفتند ببینید چه آدمهای روشنفکری دارند بهمون حکومت میکنند.
حالا دلم میخواد بدونم این دسته گل جدید به اسم حمایت از خانواده -بخونید حمایت از مرد پولدارهای زنباز- رو چه جوری میشه با اون روشنفکری توجیه ش کرد.
دندونهام ساییده شد بس که رو هم فشارشون دادم از این همه تحقیر.
مرتبط

5. تو گپ تلفنی که با مامان بزرگه که حالا مهمون خاله تو آمریکاست داشتم، میگفت تو جمعی از دکترها و استادهای دانشگاه پزشکی که همه کلی مدارک و سوابق تخصصی داشتند و کلی عناوین رییس بیمارستان و بخش و ... رو هم داشتند، کسی بهشون گفته اگه نوه تون(برادرم) میخواد بیاد آمریکا و میخواد کارش راحت درست بشه بهتره که بره تو ارتش آمریکا ثبت نام کنه!
این آقای دکتر کلی هم طرفداری کرده از ایده اش که پسرهای خودش هم -لابد به دستور پدر- سرباز آمریکایی هستند والبته مایه افتخار و مباهات پدرو مادر.
مامان بزرگ طفلی ما هم جواب داده ما یه دونه مرد داریم اون رو هم نمیخواهیم بفرستیم جنگ.
اما من اگه بودم بعد از کلی حرص خوردن و دندون قروچه کردن میگفتم شما حتمن یه سر به عکسها و اخبار بی طرفانه توعراق و افغانستان بزن، ببین واقعن عضوی از این ارتش بدنام بودن باعث این همه افتخار ه یا سرشکستگی، جناب پرفسور.
باید از دست همه حرص بخوریم.

6.انقدر بعضی روزها تکراریند که وقتی شب میشه میمونم امروز امروز بود یا دیروز یا پریروز یا...

7.یعنی اون لحظه‌ای که غذا پخته و خورده و ساندویچ شده، ظرفها شسته تو جا ظرفی ند، لباسها دارند هوا میخورند و لباسهای قبلی تا خورده سر جاشون تو کمدهاست، سام شیرش رو خورده زیر پاش تمیزه و تو لباس خوابش به یه خواب عمیق کنار پدرش رفته، تلفنهام رو کردم؛ کارهای روزم تموم شده و لباس خواب به تن چفت در رو میندازم و میرم که جلوی تلویزیون یا پای کتاب یا کامپیوتربقیه انرژیم رو هم تموم کنم، آرامش بخش ترین لحظه روزم ه
این رو نوشتم یاد چراغها رو من خاموش میکنم افتادم.

8. طبق اخبار رسیده از ایران که انگار همه دوست و فامیل و آشنا دارند با سرعت برق و باد عروسی میکنند و ما یکی یکی جشن شادی همه همبازیهامون رو از دست میدیم؛ شوشو میگفت که ببین چقدر عروسی از دست دادیم.
وقتی من یادش آوردم که عوضش تمام این مدت از دغدغه لباس خریدن و آماده شدن و پول دور ریختن در امان بودیم، جواب داد خب میشه خودت رو درگیر این چیزها نکنی.
بهش یه نگاه پر معنا کردم و گفتم شوشو جانم شما انگار خانومها رو نمیشناسید. نمیشه حتمن.

9.انگیزه من رو ندیدی؟ چند وقته گمش کردم!

10.بازهم باید عین کودکی گریه کنم و بگم من یه چیزی میخوام که نمیدونم چیه.
میدونم قبلن هم اینو نوشتم. دلیل تکرارش تداوم وضعیت ه.

11.برای رسوندنش به سیزده این عکس رو از ونیز در ژاپن داشته باشید.

12.نه خیر هرچی فکر میکنم هیچی مطلقن هیچی به ذهنم نمیاد که قبلن ازش ننوشته باشم.

13.در حال حاضر چیزی بیشتر از قانون اساسی ایران! نفرت من رو بر نمی انگیزه.

یک روز پر از موسیقی

این پست رو نوشتم اما هر کاری کردم اون دو تا ترک برای خودم باز نشد. بعد دیدم پینگ شدم گفتم از درفت بذارمش بیرون شاید کسی ازش استفاده کرد.

--------

یعنی روزی که وبلاگنویسی ختم بشه به پیدا کردن یه سایت عالی موزیک روز خوبی خواهد بود.
از طریق لینکهای خانوم احمدنیا رسیدم به این پست و از اونجا هم به این سایت واقعن دوست داشتنی.
تا اینجا کلی آهنگهای قدیمی که دوستشون داشتم رو پیدا کردم و همچنان مشغول لذت بردن هستم. رجیستر شدن هم توش راحته واینکه امکان بلاگیدن و ایمیل کردن ترک ها رو با رنگ آمیزی مورد سلیقه خودتون میده.

اول این که کلی باهاش عشقولانه ام.

و این یکی.

نمیدونم از دوست داران راک هستید یا نه. من کلن خیلی اهل دسته بندی کردن نیستم اما اینو میدونم که bon jovi خداست.
این ترک هم به نظرم از بهترین کارهاش و مربوط به دوران تین ایجری ماست. همون موقع که تیشرت سفیده با عکس گروهشون با موهای بلند که سوغات دوستی از فرنگ بود، همیشه تنم بود.

...

1.با توجه به تقویم ژاپنی امروز اولین روز پاییز ه.

2.امسال برای اولین بار رقص بون(Bon Odori) کردم.


بون اودوری مراسم رقص شبانه است که شامل چند رقص مختلف ه از جمله برای شادی روح رفتگان و برداشت محصول خوب و صید ماهی و ...
وقت این رقص که هرسال تو همه شهرها و مناطق ژاپن انجام میشه اواسط آگوست ه. در ژاپن به این زمان اوبون میگند.
من امسال همراه یکی از دوستام رقص برداشت محصول و رقص صید ماهی رو کردم. یه ریتم هست که هی تکرار میشه.
معمولن یه جایی رو مثل آلاچیق درست میکنند و توش ضبط یا گروه موسیقی آهنگها رو اجرا میکنند و مردم دایره وار با شعاعهای مختلف دورش میچرخند و میرقصند.
این هم اون رقصی که امتحانش کردم.



3..این مطلب رو از وبلاگ ابراهیم نبوی خوندم و برای بار هزارم دلم گرفت از چیزی که مدتهاست بهش رسیدم.

اینکه هیچ امیدی به بهتر شدن ایران ندارم که همه مشکل از خود مردم ماست. که هرچی بیشتر اینجا میمونم بیشتر میفهمم که چرا ِکشوری مثل ژاپن با همه سنتی بودنش میشه ژاپن و کشوری مثل ایران با همه ادعای مدرن بودنش میشه ایران.
ایرانی رو که امروز داریم میبینیم هیچ احدی به اینجا نرسوندتش؛ ایران رو ایرانی ساخته. نگید دخالت خارجی که بهتون میگم چرا باید اجازه بدیم خارجی زمام مملکتمون رو دست بگیره.

هرچی میکشیم از فرهنگ و سنت و اخلاق و رفتارهای غلط خودمون ه. این خود هم که میگم کسی غیر از من و شما و دوست و آشنامون نیست.

4.این تیکه رو از آرشیوم پیدا کردم دلم خواست در ادامه بذارم شاید چون هنوز هم میترسم.
"این قوانین ترمودینامیکی منو بدجوری میترسونه:

طبیعت تمایل دارد به سمت حالتهای با بی نظمی بیشتر برود.

انتروپی یک سیستم یا یک منبع معیاری برای سنجش بی نظمی مولکولی موجود در آن سیستم یا منبع است.

فرایند ها همیشه در جهتی صورت میگیرند که باعث افزایش انتروپی جهان میشوند.

یعنی ما آدمها هم داریم جهان رو به سمت بی نظمی میبریم تا یه روزی همه چیز از هم بپاشه؟"

5.اون شبی که انگار خواب بد دیده بود و تا صبح یا دستهای کوچولوش رو انداخته بود دور گردنم یا خودش رو گوله کرده بود تو دلم و تمام شب رو بهم چسبیده بود تازه انگار فهمیدم که چقدر دوستش دارم.

6.با همه عجیب و لذت بخش بودن و بی نظیر بودن حس مادری اما دلم بچه دیگه ای نمیخواد.
میفهمم وقتی کسی میگه قصد بچه دار شدن ندارم برای چی میگه. فرقی نمی کنه اگه برای آزاد تر بودن خودتون باشه یا برای اینکه احساس مسیولیت سنگین پدر و مادری رو نمی خواهید قبول کنید یا اینکه ترجیح میدید به جای به دنیا آوردن یه بچه رو به فرزندی قبول کنید یا هر دلیلی دیگه، من به عنوان یه مادر که میگه هیچ تجربه‌ای به زیبایی مادر شدن نیست کاملن طرف شما هستم و همه این دلایل رو برای نداشتن فرزند دیگه ای دارم.
شاید اگه اینجا کمی خصوصی تر بود مینوشتم که من و شوشو با اینکه هر دومون از آدمهایی بودیم که به بچه نداشتن فکر میکردیم اما چی شد که تصمیم گرفتیم پدر و مادر بشیم. وهر دومون باور داریم که تصمیم مون درست بوده و هیچ چیز نمیتونست غیر بودن سام رنگ زندگیمون رو تا این اندازه زیبا بکنه.

این رو هم بگم که شاید زمانی نظرم در مورد داشتن بچه دیگه ای عوض بشه.

7.عکسهای یکی از دوستام رو که ساکن ینگه دنیاست میدیدم. چیزی از جنس دلتنگی، حصرت، حسادت و حس تغییر کردگی و بزرگ شدگی در دلم بود وقتی دیدم اون هنوز همون آدمی ه که بود و ازدواج و مهاجرت چندان عوضش نکرده و من این همه عوض شدم.
دوست خوبم به یاد همه لحظه های خوبی که باهات داشتم هستم و امیدوارم همه عمرت به همین طراوت و پرانرژیی که الان هستی باشی.

8.وقتی خوب فکر میکنم میبینم تعداد آدمهایی که ازشون کدورت به دل دارم به انگشتهای یه دست هم نمیرسه. تعداد آدمهایی هم که دوست ندارم باهاشون رابطه برقرار کنم انقدر کم ه که اصلن به حساب نمیاد. از هر رابطه ای قسمتیش رو که لذت میبرم میبینم و خودم رو درگیر قسمتهای بدش نمیکنم. غیر چند نفر نزدیک دوروبرم توقع خاصی از کسی ندارم و اصلن هم فکر نمی کنم همه باید من رو درک کنند و بفهمند. شاید برای همین هست که هر رابطه جدید رو به خاطر تازه بودنش دوست دارم و هر رابطه قدیمی رو به خاطر اصالتش.
آدمها مجموعه های جالب و گوناگونی هستند که همیشه چیزی برای کشف کردن دارند تا سر ذوقت بیاره و بهت نکته ای رو یاد بده.

برای آدمی با این شرایط روحی عذاب آورترین چیز زندگی بین مردمی هست که یا رابطه برقرار نمیکنند یا انقدر رابطه ها سطحی ه که لذتی توش احساس نمی شه کرد.

9. همیشه همراه با تعطیلی چند روزه در ایران وبلاگهای ایرانی دچار رکود میشند. این نشون میده که اکثر هم وطنان عزیز به جای چوخوندن چرخهای مملکت در محل کار مشغول وبلاگ خونی و وبلاگ نویسی هستند.
خودم هم در این سر دنیا دچار همین وضعم البته و اگه امروز که شنبه است دارم مینویسم به این خاطره که طی برنامه ناگهانی هیچ کاری نداشتم بکنم و مثل بچه های خوب اومدم دانشگاه و اینجا هم به کل تعطیل ه و خب بهترین کار تو این شرایط همانا وبلاگنویسی ه!

10.هر بار که از یه ژاپنی رفتاری نزادپرستانه و غریب کش میبینم یاد رفتار هم وطنهای خودم با افغانی ها میفتم و چیزی از جنس شرم احساس میکنم.

11.جای هردوشون خالی ه.

12.پوست سوخته صورتت، قرمزی چشمهات و برآمدگی ناگهانی دستت بدترین اتفاق این مدت بود. کاش انقدر خوش شانس باشم که بتونم برای عوض کردن خیلی چیزها کمکت کنم.

13.فقر.
انقدر خود کلمه سنگین و گویا هست که نیازی به توضیح اضافه نداره.

عکسهایی که امروز گرفتم.(2)

تقدیم به همه اونهایی که با همه سختیهاش، دوست دارند در اوج بشینند.

و این دو تا عکس هم تقدیم به همه اونهایی که رودخونه کم عمق و گل‌آلود از طوفان رو، وقتی کنار عزیزانشون هستند بهترین جای زندگی میدونند.

و دو تا عکس پایین هم تقدیم به همه جفتهای همراه.

و آخریش به پاس دوستیی که میذاره هر کس تو جای خودش و بدون آزار بغل دستیش، در کنار هم قد بکشیم.

در حاشیه: این عکسهای رو امروز صبح تو دانشگاه، تو یه تیکه راه بین پارکینگ تا لب گرفتم.
عین روز برام روشن ه که وقتی با اینجا خداحافظی بکنم دلم برای همین درخت‌ها و برکه و پرنده‌ها و کتابخونه‌ی آجرقرمز دانشگاه، تنگ میشه.

...

1.باورم نمیشه که فقط دو هفته تعطیل بودم . میگن وقتی خوش میگذره زود میگذره اما به من ثابت شده که وقتی خوش میگذره دیر میگذره.

2. یه اعترافی بکنم همین اول.
اون روزی که برادره رفت و من تمام راه برگشت تو قطار خودم رو کنترل کردم که نزنم زیر گریه و آخر سر وقتی سوار ماشین شدیم شوشو از سر تصادف اون آهنگ رو گذاشت که عشق برادره بود و من رو برد به سالهای قبل تو خونه قدیمی و همه خاطرات ده -دوازده سال پیش و چنان بغضم ترکید و تا خونه زر زر اشک ریختم؛ تصمیم گرفتم بیام اینجا و از دلتنگیم بنویسیم اما.
اما یه دفعه به خودم اومدم که این کار یعنی بیشرمی تمام. یعنی اون وقتی که داشت بهم خوش میگذشت یه لحظه هم وقت نکردم بیام بگم آهای من دارم حال میکنم و افسردگی کیلویی چند و غم غربت دیگه چیه اما همین که باز دلم گرفت اولین جایی که یادم اومد اینجا بود.
خلاصه که یه جورایی شرمنده شدم از اینکه اینجا یه وقتایی میشه عین مجلس روضه. اوقات خوب هست خیلی هم هست اما نمیدونم چطوری ه که چند وقتی هست هر وقت دلم میگیره اینجا اولین جایی هست که بهش رو میارم.

3.
Finally,i could make my weblog,wished to begin it from last week ,by begining of my 30 years old, but with a delay because of university vacation. As for first post i put these 2 photos took in Nagoya Aquarium.

I like to write in persian but first i have to install farsi in my OS ,then i'll do it later.

بله همینطور که میتونید حدس بزنید این اولین تجربه من از وبلاگنویسی تو همین روزها در سه سال پیش ه. باورم نمیشه که سه سال گذشت.
یعنی وقتی به آدمی که این عکس رو گرفته نگاه میکنم باورم نمیشه که خودم بودم فقط در سه سال پیش. من عوض شدم انقدر که گاهی برای خودم هم غریبه ام.

4. بیشترین چیزی که برادره رو متعجب میکرد تو این اقامت سه هفته ایش چهره لبخند به لب همه آدمها از کارمند شهرداری و راننده و مغازه دار و عابر رهگذر و...
شاید لازم باشه یاد مردم مون بیاریم که لازم نیست همیشه اخمو و عبوس باشند و فقط زدن یه لبخند میتونه ظاهر گرفته و بداخلاق ایران رو کمی شاد نشون بده.

5. یکی از بهترین لحظات برام رفتن به استخر و آبتنی تو استخرهایی به عمق 20 سانت و آب بازی با سام بود. یعنی در عین حال که چشمم به شوشو و برادره بود که داشتن خودشون رو با هیجان انواع و اقسام تفریحات میکشتند اما اینکه سام رو بذارم توی تیوپ و با هم دور استخر بزنیم و یواش یواش آواز بخونیم یا بریم تو استخر مخصوص کوچولوها و با زدن روی آب غش کنیم از خنده یه دنیا شادی ه جدید بود.

6.ده روز پیش من سی و سه ساله شدم. به همین راحتی و به یه چشم به هم زدنی گذشت.
این تیکه از موزیک Nobody Knows Me از آهنگهای مدونا که شوشو من متوجهش کرد شاید بهترین شرح حال احساس من از سی و سه سالگی باشه.

I've had so many lives

Since I was a child
And I realise
How many times I've died
...

7. این پست رو دیروز شروع کردم و تا شماره قبلی نوشتم اگه از اینجا به بعد لحنش عوض شد مال همین تغییر روحیه از دیروز تا امروزه اگر هم نشد که هیچی!

8.رادیو زمانه برنامه ای به اسم جنگ صدا داره که تو بعضی از قسمتهاش به معرفی وبلاگها می پردازه.
در دوران تعطیلات من قرعه به خانوم حنا هم افتاده بود.
اگه بخوام نظر خودم رو بگم باید بگم بیشتر قسمتهایی که انتخاب کرده بودند مربوط به نوشته های کمتر از یک سال قبل اینجا بود و از قدیمتر ها چیزی گفته نشده بود که برمیگرده به سلیقه مسیول برنامه یا شاید هم به خاطر فیل-تر شدن وبلاگ قبلی من بوده.
در هر حال میخوام بگم من خودم وقتی آرشیو اینجا رو میخونم میبینم خیلی خیلی عوض شدم و این برنامه هم فقط برداشتی از یک سال اخیر خانوم حنا هست و کلش رو شامل نمیشه. این اصلن به معنی خوب یا بد بودن نیست فقط توضیحی هست که دوست داشتم بگم.

این هم لینک صدای برنامه. اگر دوست داشتید نظرتون رودر موردش بهم بگید.

9. این شماره رو خالی میذارم که بعد که رفتم خونه عکس بذارم.

پسر جدی ما در روز تولدش...

10. یکی از چیزهایی که از اول سعی کردم به سام یاد بدم دوستی با طبیعت بود. اینکه تا اینجای کار چقدر موفق بودم رو از رفتار مهربون سام با گلهای خونه که همیشه نازشون میکنه یا صدا کردن با نهایت هیجان انواع و اقسام جک و جونوروهایی که میبینه میشه فهمید.
اما این وسط یه کار اضافه هم برامون درست شده. هر روز صبح بعد از نیم ساعتی که از بیدار شدن سام میگذره با جیغ و داد حالیمون میکنه که وقت آب دادن به گلهاست و خدا نکنه این وسط کسی هوس کنه قبل از بغل کردن سام آب پاش رو دستش بگیره.
مامان که از این جریان اطلاعی نداشت وقتی اولین بار فهمید دلیل این همه گریه و عصبانیت سام چیه وقتی رفت توی بالکن و آب پاش رو برداشت و متوجه شد که سلطان آبدهی گلهای ما ایشون هستند بسیار تعجب کرد.
به خاطر زیاد شدن گل و گیاه خونه تقریبن هر روز صبح با یه دست درد مضاعف از بغل کردن یه آدم 11 کیلویی و آب دادن یه دستی روزمون شروع میشه.
این نشون میده که هر نکته تربیتی مثبت یه بخش منفی هم داره حتمن دیگه.

11.اینکه آدم موقع انتخاب کردن‌هاش محدودیت‌های گزینه ها رو ببینه و گزینه ای رو با کمترین ایراد انتخاب کنه با اینکه انتخابش از روی نکات مثبت گزینه ها باشه، فرقش از زمین تا آسمون ه.
این رو برای این نوشتم که از حالا به فکر انتخاب نوع کار و زندگی بعد از تموم شدن درسم هستم.
با بالا رفتن سن و پیدا کردن نقشهای مادری و همسری انتخاب کردن درست که وسط کار آدم احساس عدم رضایت نکنه خیلی هم راحت نیست.

12.چند وقتی هست همه خوابهام برمیگرده به آدمهای قدیمی. کسی میتونه بگه دلیلش چیه؟

13. یکم میترسم از اینکه این شماره رو بنویسم اما دل رو میزنم به دریا و میگم. فقط امیدوارم به کسی برنخوره و فقط بهش به چشم یه نکته نگاه کنید.
یکی از تکه هایی که تو اکثر نوشته های وبلاگها از ادبی ترین ها تا معمولی و روزمره ترین وبلاگ نویس ها به شدت توی ذوق میزنه و من یکی رو از خوندن اون پست پشیمون میکنه این تیکه است که نویسنده چیزی رو که به نظر خودش جالب بوده میخواد به عنوان جالب ترین نکته بیان کنه و وسط نوشته اش میگه:
"جالب این که" یا "جالبیش اینکه"...
چند وقتی هست که به این تیکه حساسیت دیوانه کننده ای پیدا کردم و هر وقت پستی میخونم که نویسنده وسطش این رو میگه و اتفاقن اون چیزی که نویسنده میگه اصلن هم جالب نیست ( که خب قرار نیست نکات جالب برای همه یکسان باشه) دچار احساسی مثل زگیل زدگی میشم!
میدونم الان خیلی ها میگند وا خب به نظر ما جالب ه و اصلن اگه دوست داری نخون یا شاید بعضی ها هم تو دلشون یه فحشکی بهم بدند اما فقط برای اعصاب ضعیف خودم نیست که میگم باور کنید وقتی همچین چیزی وسط تعریف کردن هاتون مینویسید کل هیجان نوشته تون رو از بین میبرید.
به طور قطع من هم تو نوشته های قدیمم از این تکه استفاده میکردم اما الان مدت زیادی هست که از خوندنش نه تنفر اما حس بدی بهم دست میده. این هم پیش دستی برای اونهایی که میخواستند برند تو آرشیوم بگردند و نمونه نشونم بدند!

...

1. ممنون از همه کامنتهای پست قبل. گاهی وقتی زیاد بهم محبت میشه احساس غرور خوبی میکنم که حتمن آدم خوبی هستم که این همه مهربونی می بینم. دلتون همیشه شاد.

2. خوش میگذره در کنار مامان و دادار( مخفف دایی نادر اختراع سام) بودن. شبها تو بالکن چاق کردن قلیونی که هدیه برادره است و ما اصلن یه سال ه باز هم نکرده بودیم و کنار بساط شام و خوارکی های رنگ و وارنگ نشستن و بی فکر به بیدار شدن صبح فردا شب‌بیداری کردن و گپ زدن و خوردن و نوشیدن، از اون تفریحاتی هست که خیلی وقته فراموشش کرده بودم.

3.چقدر خوبه کسی از پوست وگوشتت رو کنارت داشته باشی.
چی این رابطه خواهر و برادری داره که این همه دلگرمت میکنه و انقدر بهت احساس ریشه قوی و محکم داشتن میده. انگار پشتت به کوه باشه.

4. هرچی بیشتر حرف می‌زنیم بیشتر از برگشتن به ایران می‌ترسم و این گزینه برام کمرنگ تر میشه.
شاید باید از الان رنگ دلتنگی‌هام رو عوض کنیم و دیگه به روزی که بخوام بیام امیدی نداشته باشیم و به جاش به ساختن فردای بهتری تو هرجایی غیر از این خاک دوست‌داشتنی اما بی‌بنیاد فکر کنیم.
ما که کودکی و جوونی‌مون و بهترین سالهای عمرمون به درگیریها و مشکلات احمقانه‌ای که دیگرانی برامون نقش زدند گذشت، بذار پسرمون خونه امن و راحت‌تری داشته باشه. همون فکری که همه ایرانی های خارج از وطنی که تا حالا دیدم می‌کردند و من همیشه مونده بودم پس تکلیف خاک و ریشه چی میشه اما شاید باید ریشه‌های تازه درست کرد.

5.شنبه که بیاد و بره من آزاد میشم از این ترم و اون وقت تعطیلات واقعی شروع میشه. با توجه به حضور برادره و راحتی خیال از بودن سام با مامان به قول معروف میخوایم بترکونیم!

6. یه سری لینک دوستان رو میخوام بذارم اما وقت نمیشه. در اولین فرصت...

7.بین همه نوستالژی‌ها یه دفعه دچارنوستالژی روزهای خوب قدیم شدم با صدای اروس رامازوتی، وقتی اعلی حضرت یاد ایام شباب و روزگار دوستیهای بی‌غل‌وغش و خوشی‌های بی‌پایان می‌ندازه آدم رو.
این جمله رو نوشتم یاد High hopes پینک فلوید هم افتادم.
یادش به خیر همیشه نامبروان من بود با اون حس خوب نوستال گونه اش هرچند هیچ وقت تجربه‌ی این حس رو نداشتم. اما حالا با همه وجود حسش میکنم همه غم پایان روزگار خوش گذشته رو.

8.یه اعتراف بکنم که خیلی وقتها وسوسه میشم از پشت این وبلاگ بیام بیرون و عکس خودم رو بذارم گوشه این خونه تا اونهایی که من رو ندیدند ولی لحظه‌هام رو باهام زندگی کردند با یه تصویر جایگزین؛ از اونجا به بعد با تصور واقعی ببینندم. اما حیف که از چشمان ناپاک و بی درو‌پیکری اینجا حذر میکنم.

9.بلاگرهایی رو که جواب کامنت‌هاشون رو میدند ستایش میکنم اما به خودم که میرسه با اینکه فکر میکنم چقدر خوندن یه جواب کوتاه لذت بخش ه همیشه یا وقت ندارم یا انقدر دیر میشه که فکر میکنم دیگه از زمانش گذشته.

10.امروز قراره طوفان بشه و فعلن هنوز نیومده دو تا از گلدونهای نازنینم رو باد انداخت پایین و خراب کرد.

11.پس فردا اول وقت پرزنتیشن آخرترم دارم و من هنوز یه اسلاید هم آماده نکردم ولی دارم با جدیت این پست رو به آخر می‌رسونم.
دقت کردم همیشه این شماره یازده برمیگرده به نوشتن خود پست!چرا مگه؟

12.تولد خوبی داشتیم. به من که به عنوان مادر متولد خیلی خوش گذشت.

13.پشه. این موجود بی ریختِ بد صدای زشت و بد سابقه با اون نیش‌های زهرآگین ش.
البته چند روزی هست که من و سام رو سه طلاقه کردند و چسبیدند به خون تازه‌ی برادره.